"Η ζωή του, στενά συνυφασµένη µε την τέχνη του, στάθηκε µια περιπέτεια…"

Ο Γεώργιος Μαυρογένης γεννήθηκε στη Λεμεσό, τον Μάρτη του 1928. Από τα μαθητικά του χρόνια αποκάλυψε ένα σπάνιο ζωγραφικό ταλέντο. Μαθητής ακόμα στη Β' Αστική Σχολή Λεµεσού, εντυπωσιάζει τους δασκάλους του, οι οποίοι συχνά τον παίρνουν στην αίθουσα διδασκάλων για να τους φτιάξει τα πορτραίτα τους. Καθοριστική επίδραση πάνω στο νεαρό Μαυρογένη άσκησε ένας άλλος Λεµεσιανός καλλιτέχνης, ο Γεώργιος Φασουλιώτης. Στην αρχή τον παρακολουθούσε να δουλεύει στο ατελιέ του και αργότερα τον είχε σαν καθηγητή στις πρώτες τάξεις του Γυµνασίου Λεµεσού. Πήρε, επίσης, ιδιαίτερα µαθήµατα ζωγραφικής από τον αλησµόνητο Λεµεσιανό ζωγράφο, που τα απογεύµατα παράδινε ιδιαίτερα µαθήµατα ζωγραφικής εντελώς δωρεάν σε εξαιρετικά ταλέντα.

Ο θάνατος του πατέρα του, όταν ακόµα ο Μαυρογένης ήταν στην πέµπτη τάξη του Γυµνασίου, εξανεµίζει κάθε ελπίδα για σπουδές στο εξωτερικό. Ο Γεώργιος κληρονόµησε από τον πατέρα του τη δηµιουργική έφεση, γιατί και αυτός µε τον δικό του τρόπο ήταν καλλιτέχνης. Καλλιτέχνης του πρασίνου. Σαν επιθεωρητής του Δηµόσιου Κήπου υπήρξε, ίσως, ο βασικότερος συντελεστής της δηµιουργίας της πιο χαρακτηριστικής γωνιάς της Λεµεσού. Με την αποφοίτησή του από το Γυµνάσιο, ο Μαυρογένης ρίχνεται στη σκληρή βιοπάλη. Είναι παιδί µιας οχταµελούς οικογένειας και, κάτω από τέτοιες συνθήκες, λίγες οι πιθανότητες για άλλη διέξοδο. Δουλεύει στην αρχή ως υπάλληλος στο Δήµο Λεµεσού, για να δηµιουργήσει αργότερα δικό του ατελιέ, να κάνει διάκοσµους θεάτρων ή άλλων χώρων την περίοδο του καρναβαλιού, σκηνικά, αλλά και ταπέλες και διαφηµίσεις. Οι καρναβαλίστικοι διάκοσµοι του Γιορδαµλή, του Ελλάς, του Ρεκάλ (κινηµατογράφοι της Λεµεσού) αποτελούν µια πτυχή της όλης δουλειάς του σε αυτό τον τοµέα. Συναγωνιζόταν έναν άλλο γνωστό διακοσµητή της Λεµεσού, τον Ρασιήτ, που µε τη διακόσµησή του έδωσε και αυτός χρώµα στη µεταπολεµική Λεµεσό. Όµως, κρατά πεισµατικά ανοιχτό το παράθυρο προς το όνειρο. Ζωγραφίζει διαρκώς, αναζητεί, ψάχνει, πειραµατίζεται, κάνει ατοµικές εκθέσεις. Ταυτόχρονα, εκδηλώνει ένα έντονο πνεύµα ανεξάρτητης αντιµετώπισης της ζωής, δεν συµβιβάζεται, έστω και αν αυτό, µέσα στις συνθήκες οικονοµικής αστάθειας και πλατειά διαδοµένης ανεργίας που διέρχεται η Κύπρος στα µεταπολεµικά χρόνια, θα σήµαινε κάποιες οικονοµικές περιπέτειες για το νεαρό ζωγράφο. Σταθµός σε αυτή την περίοδο, στάθηκε η πρώτη σκηνογραφική δουλειά του. Ο αείµνηστος Σόλωνας Μιχαηλίδης, που τάραξε όσο κανένας άλλος τα λιµνάζοντα µουσικά νερά της Κύπρου, ανεβάζει µε τον "Άρη" της Λεµεσού την όπερα "Διδώ και Αινείας". Τα σκηνικά φαίνεται να παρουσιάζουν µια δυσκολία αξεπέραστη. Χωρίς δισταγµό, όµως, αναθέτει τη δουλειά στο νεαρό ζωγράφο και το αποτέλεσµα εξέπληξε ολόκληρο το µουσικόφιλο κοινό της Κύπρου.

12345